ماجرا خبر مىداد . برخورد حسان بن ثابت نيز با على ( ع ) آشكار است ، به طورى كه وى آن حضرت را طى اشعارى كه سروده و مشهور است ، به قتل عثمان متهم كرد . همچنين رفتار ابو موسى اشعرى و تلاش او براى جدا كردن مردم كوفه از آن حضرت در روز جنگ جمل و عزل على را از خلافت در واقعهء حكمين بر كسى پوشيده نيست . چگونگى رفتار معاويه و عمرو عاص كه هر دو از صحابه بوده‌اند ، نيز با آن حضرت معلوم و واضح است . عده‌اى از صحابه نيز به طرف دستگاه حكومتى بنى اميه گرايش داشتند و با آن سازش كردند و به دنياى خود دست يافتند و كردارشان تغيير پيدا كرد . از اين افراد مىتوان از نعمان بن بشير ، ابو هريره ، مغيرة بن شعبه و چند تن ديگر نام برد . عدهء ديگرى از اصحاب با گرفتن مالهاى گزاف و پذيرفتن امارت بر ولايات بزرگ ، هرچه بنى اميه خواستند ، در ذم على ( ع ) روايت كردند . مانند آيهء « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ » . « 8 » آنان روايت كردند كه اين آيه در شأن على بن ابيطالب نازل شده است . ابن ابى الحديد از استادش ابو جعفر اسكافى حكايت مىكند كه گفت : معاويه به يكى از صحابه پيامبر به نام سمرة بن جندب صد هزار درهم بخشيد تا روايت كند كه آيهء فوق دربارهء على ( ع ) و آيهء دوم يعنى ( وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ . . . ) « 9 » دربارهء ابن ملجم نازل شده است ، اما سمرة نپذيرفت ! معاويه چهارصد هزار درهم براى اين كار به او پيشنهاد كرد و سمرة نيز پذيرفت و آن را روايت كرد . و حتى روايت كردند كه على ، پيامبر ( ص ) را با خواستگارى از دختر ابو جهل به خشم آورد . تا آنجا كه خطيبى نيز در اين‌باره سخن گفت . حتى مروان بن ابى حفصه در قصيدهء لاميهء خود ، كه با تقرب به خلفاى عباسى آغاز مىشود ، سروده است : و به خشم آورد پيامبر را آن‌گاه كه به خشم آورد دخترش را / با خواستگارى كردن از دختر آن لعين يعنى ابو جهل ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه به نقل از استاد خود مىگويد اين حديث را ابو هريره روايت كرده و اين حديث مشهورى است از روايت كرابيسى . سپس ابن ابى الحديد مىگويد : اين حديث از صحيح مسلم و صحيح بخارى از مسور بن مخرمه

--> ( 8 ) . آيات 204 و 205 سورهء بقره : سخن بعضى از مردم دربارهء دنيا تو را به شگفتى وامىدارد درحالىكه آنان خدا را بر آنچه در دلهايشان مىگذرد گواه مىگيرند و آنان لجوج‌ترين دشمنانند . چون دور شوند به فساد در زمين مىپردازند تا حرث خلق را بر باد دهد و نسل بشر را از ميان ببرد و خداوند فساد را دوست نمىدارد . - م . ( 9 ) . آيهء 207 سورهء بقره : از مردم كسى است كه جان خود را براى كسب خشنودى خداوند مىفروشد و خداوند به بندگان مهربان است . - م .